Τι κρίμα…   

Για την κοινωνία, καθετί που δεν αρχίζει και τελειώνει μέσα σε ένα ανθρωποκεντρικό ερμηνευτικό μοντέλο, απλούστατα δεν υπάρχει! Προφανώς, αυτό που δεν υπάρχει είναι η κοινωνία στο βαθμό που αυτή περιορίζεται στη μεταφυσική των προκαταλήψεων.

Η πλάνη της συνειδητής μεταφυσικής νόησης συντηρεί την ψευδαίσθηση ενός άλλου άχρονου κόσμου πέρα από τον κόσμο των αισθήσεων. Ο κόσμος γίνεται αντιληπτός μέσα σε ένα μεταφυσικό φίλτρο προκαταλήψεων ως προβολή ενός άλλου ιδεατού κόσμου. Υποθέτουμε πως υπάρχει αυτός ο δεύτερος κόσμος. Αλλά δεν μένουμε στην υπόθεση: πάμε ένα βήμα παραπέρα και το πιστεύουμε. Αυτό το φαινομενικά αθώο βηματάκι δεν είναι ούτε φαινομενικό, ούτε αθώο. 

Δεν είναι αθώο γιατί ουσιαστικά συμπεριφερόμαστε γνωρίζοντας πως είναι μπούρδα και όχι σαν πιστοί πιστοί. Και δεν είναι φαινομενικό γιατί προσαρμόζουμε το μεταφυσικό μοντέλο ίσα ίσα για να πραγματώσει την ψευδαίσθηση πως εξουσιάζεται ο κόσμος από νόμους. Οπότε, στην ουσία, αυτός ο «αναλλοίωτος» κόσμος προσαρμόζεται συμβατικά ανάλογα με το τι μας βολεύει ψυχολογικά. Τώρα, γιατί βολεύει ψυχολογικά η εξουσία, είναι πέρα από τη φαντασία μου. Ίσως εσείς το καταλαβαίνετε καλύτερα.

Αυτό που ονομάζουμε πρόοδο στη νόηση δεν είναι τίποτε άλλο από την αναπλήρωση του μπαγιάτικου μεταφυσικού φίλτρου. Αλλάζουμε γυαλιά ή τηλεσκόπιο και νομίζουμε πως βλέπουμε καθαρότερα τον αναλλοίωτο κόσμο της πίστης. Η ίδια η πίστη πως ο κόσμος είναι πάντα ο ίδιος αλλά εμείς τον γνωρίζουμε καλύτερα… δεν αλλάζει. 

Μα γιατί δεν αλλάζει; Ο μόνος λόγος για να μην αλλάζει το σύμπαν είναι η ακλόνητη πίστη σε ένα μεταφυσικό εξω-σύμπαν. Άλλος σοβαρός λόγος δεν υπάρχει. Άσχημα νέα για κάθε είδους ακαδημαϊκό μεταπωλητή.

Ας πάρουμε τώρα τα μαθηματικά. Αναλλοίωτα σαν τις ιδέες και αβάσιμα όσο δεν πάει. Η πίστη πως ένα και ένα κάνει δύο παραμένει πίστη και ως τέτοια έχει κάποιο νόημα: να περνάμε το χρόνο μας ευχάριστα. Λέμε πως το σύμπαν θα μπορούσε να περιγραφεί ΚΑΙ με μαθηματικούς όρους και είναι ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. 

Φτάνουμε όμως να προσαρμόζουμε την εμπειρία του κόσμου σε πολυσύνθετα νεκρά μαθηματικά μοντέλα και εκεί βουλιάζουμε πιο βαθιά στον ψυχολογισμό μας. Αντί να παραδεχτούμε πως η κοσμική πληροφορία αλλάζει, πανικόβλητοι τρέχουμε να αλλάξουμε το εφαρμοσμένο μαθηματικό μοντέλο μη μας ξεφύγει κάτι… Τα εφαρμοσμένα μαθηματικά ουδέποτε περιέγραφαν τον κόσμο. Πιο πολύ περιγράφουν τις ίδιες τις επιθυμίες και την μεταφυσική μας ψυχολογία παρά οτιδήποτε υπαρκτό. Αλλά τα έχουμε καταντήσει μια θολή ανάμνηση μαθηματικών τύπων. 

Τα μαθηματικά, αν υπάρχουν, δεν είναι αυτό το πράγμα ούτε οι εφαρμογές τους. Είναι η ζωντανή, άμεση απόδοση της κοσμικής πληροφορίας (μέσω της μαθηματικής διαίσθησης) που έρχεται και παρέρχεται.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Θα αποδεχτούμε πως ζούμε σε ένα αναμνηστικό σύμπαν;