Το αποικιοκρατικό προνόμιο του τεχνητού πολιτισμού δεν έχει να κάνει με κάποιο ντροπιαστικό παρελθόν ή κάποιο δυστοπικό μέλλον. Είναι ένα εξακολουθητικό, ατάραχο, Μεγάλο Αμετάβλητο Τώρα, όπου η ποιότητα δεν αλλάζει ούτε μεταβάλλεται. Η αδίστακτη εκμετάλλευση, η ωμή βία, αλλάζει μορφή, σχήμα, χρώμα και διαστάσεις. Δε θα έπρεπε να προκαλεί σε κανέναν έκπληξη το πόσο τυφλή είναι η κάθε γενιά απέναντι στις μορφές βίας που η ίδια παράγει.

~

Ο Μαγικός Φανός της Ανθρώπινης Φύσης

Αφήνοντας για λίγο στην άκρη γενικά ερωτήματα τύπου «τι είναι η ΤΝ», πώς, σε κάθε περίπτωση, όταν μας δίνεται τεχνολογικά η δυνατότητα, αναδιπλωνόμαστε στις πιο σκοτεινές πτυχές του ψυχισμού μας;

Το πολιτιστικό μας παράδειγμα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες: η τέχνη και η επιστήμη συστρέφονται μέχρι να γίνουν αντικείμενα διαστροφής, εργαλεία αδίστακτης εκμετάλλευσης και καταστροφής. Η ανθρώπινη ιστορία είναι σαν ένας μαγικός φανός όπου οι περιφερειακές μορφές εναλλάσσονται, δίνοντας την ψευδαίσθηση της κίνησης, δίχως να μετακινηθεί στο ελάχιστο ο πυρήνας: η ναρκισσιστική διαταραχή, ο σπισισμός, η ανθρωποκεντρική ιδεολογία που ερωτοτροπεί με την αυτοκαταστροφή της.

Ας δούμε όμως ένα σύγχρονο παράδειγμα αυτού του “Μαγικού Φανού”.

Ο Χρήσιμος Μύθος και η Ευγενής Υπεξαίρεση

Πώς σου φαίνεται η “Λειτουργία AI” από τη μηχανή αναζήτησης Google; «Πολυτέλεια, δικέ μου! Βοηθάει αφάνταστα εμένα, τον απλό άνθρωπο, που δεν έχω χρόνο να ψάχνω σε περίεργες ιστοσελίδες και δε γουστάρω να πληρώνω πνευματικά δικαιώματα και συνδρομές. Παίρνω αυτό που θέλω».

Εξαιρετική επιλογή επίσης, θα προσθέσουμε, και για την Alphabet (τον όμιλο που διαχειρίζεται τη θυγατρική Google), εφόσον κρίνει πως είναι ο καιρός το μητρικό κεφάλαιο να κανιβαλίσει (επαναστατικοποιήσει) τα ίδια τα μέσα παραγωγής του θυγατρικού κεφαλαίου: τους δημιουργούς πνευματικής ιδιοκτησίας.

«Δεν καταλαβαίνω. Αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα; Πείτε μου, πώς μπορώ να σας βοηθήσω»;

Το πρόβλημα ήταν πως μεγάλοι οικονομικοί όμιλοι, μεταχειριζόμενοι ως βιτρίνα εταιρείες πληροφορικής που ερευνούσαν την ΤΝ, είχαν ήδη καταφέρει να στήσουν ένα πανηγύρι ευγενούς υπεξαίρεσης επί του συνόλου της πνευματικής παραγωγής – παλιές καλές αποικιοκρατικές πρακτικές, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Μια Πρόταση που δεν Μπορείς να Αρνηθείς

Η συνταγή ήταν απλή: Από τη μια, υφήρπαζαν διά της βίας: χωρίς να ενημερώσουν και χωρίς να αποζημιώσουν κανέναν, χρησιμοποίησαν τεράστιους όγκους “υλικού” που, είτε υπόκειται σε περιορισμούς πνευματικής ιδιοκτησίας, είτε ήταν προϊόν υποκλοπής ιδιωτικών αρχείων. Από την άλλη, υπήρχε και δόλος, γιατί πουλούσαν συνδρομές για “υπηρεσίες” που προκύπτουν μόνο εφόσον γίνει μεταποίηση αυτού του συγκεκριμένου υλικού και όχι άλλου.

Εν τω μεταξύ, με απίστευτη κυνικότητα ήταν σε θέση να δηλώνουν το εξωφρενικό: «Εμείς ουδεμία νομική ευθύνη φέρουμε για τα αποτελέσματα της παραγωγής περιεχομένου από AI, γιατί, ως γνωστόν, το περιεχόμενο παραγωγής AI ενδέχεται να περιέχει λάθη» (υπηρεσία που αποτελεί πνευματική μας ιδιοκτησία και την μίσθωση της οποίας χρεώνουμε).

Έκαναν στην ανθρωπότητα μια πρόταση που δεν μπορούσε να αρνηθεί – ακόμα κι ο Ντον Κορλεόνε θα ζήλευε.

Οι Ιθαγενείς του Ψηφιακού Κόσμου

Ρώτησε κανείς τους ιθαγενείς του ψηφιακού κόσμου – αυτούς που δημιούργησαν το μοναδικό “περιεχόμενο” πάνω στο οποίο εκπαιδεύτηκαν τα μοντέλα παραγωγής – αν θέλουν η ζωή τους να γίνει big data, μέρος της μηχανικής μάθησης για στατιστικά μοντέλα πρόβλεψης;

«Δεν χρειάζεται και δεν τους πέφτει και λόγος. Δεν μιλάμε μόνο για τους νεκρούς, αλλά ακόμα κι αν ρωτούσαμε όσους είναι εν ζωή, δεν θα ήταν σε θέση να καλύψουν το νομικό κόστος για να τα βάλουν μαζί μας (βλέπε αγωγές από εφημερίδες και ομίλους), οπότε η γνώμη τους καθίσταται ασήμαντη μπροστά στην κεφαλαιοποίησή μας».

Κανένα πρόβλημα, επομένως.

«Πωλούνται: όχι κείμενα, μουσικές, εικαστικά, αλλά “τεχνητά” κείμενα, μουσικές, εικαστικά ως υπηρεσία! Και η γιορτή δεν έχει τέλος. Χωρίς να προσθέτουμε κάτι καινούργιο, είμαστε στην ευχάριστη θέση να προσφέρουμε το τέλειο υποκατάστατο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες (και τις διαστροφές) του κάθε καταναλωτή. Και εδώ μιλάμε για πρώτο πράγμα, περιεχόμενο ανώτερο, ευλογημένο από την τεχνητή νοημοσύνη την ίδια, λογοκριμένο (ευθυγραμμισμένο και ακίνδυνο το λέμε). Και φυσικά “τεχνητό”, κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να μας κάνει μήνυση για κλοπή ιδιοκτησίας και καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων. Μέχρι να πάρει χαμπάρι ο κόσμος τι συνέβη, η ανακεφαλαιοποίησή μας θα είναι σε θέση να καλύψει τις όποιες… αντιρρήσεις».

Ο Πανικός των Τιτάνων και η Καμένη Γη

Καθυστερήσατε να μπείτε στο χορό; Καλά θα κάνετε να αρχίσετε να ανησυχείτε.

Τα στελέχη της Alphabet είδαν τη φιέστα να έρχεται και ταράχτηκαν: Πώς γίνεται η αιχμή του δόρατος του κολοσσού, το εμπορικό προϊόν που υπόκειται σε καθεστώς πνευματικής ιδιοκτησίας υπό τον όρο Google search engine, να μένει απ’ έξω; Εδώ κινδυνεύουμε να χάσουμε το μονοπώλιο που με τόσο κόπο χτίσαμε, τη μερίδα του λέοντος από τα διαφημιστικά πακέτα αλλά και τα big data διακριτικού φακελώματος της κοινωνικής ζωής. «Θα το αφήσουμε να το πάρουν οι πειρατές-τυχοδιώκτες της OpenAI; Όχι βέβαια»!

«Μισό λεπτό. Ας είμαστε αισιόδοξοι. Έχουμε τη λύση: Θα ενσωματώσουμε κάποιο λιγότερο επώνυμο ξαδερφάκι του ChatGPT στη μηχανή αναζήτησης Google. Μπορεί να είναι πιο ισχυρό, αλλά δεν χρειάζεται να το διατυμπανίζουμε με ονοματεπώνυμα και branding και, προσέξτε, πέρα από αθόρυβα, θα διατίθεται δωρεάν και υποχρεωτικά»!

Δωρεάν; Τι χωρίς κόστος δηλαδή; Όχι ακριβώς… Ας αφήσουμε για λίγο απέξω τις ηθικολογίες και τους νεκρούς κι ας μιλήσουμε για το εισόδημα των εν ζωή παραγωγών πρωτότυπου περιεχομένου πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και το εισόδημα των “προστατών” τους (εταιρείες παραγωγής, μάρκετινγκ, συμπεριλαμβανομένων της Adsense και των Google Analytics).

Ήταν, άραγε σε θέση να προβλέψουν ότι οι καταναλωτές θα έπαιρναν το ομοίωμα της πληροφορίας από την Google (μοντέλο πρόβλεψης) και δεν θα επισκέπτονταν ποτέ τους ιστότοπους όπου έγιναν οι πρωτότυπες δημοσιεύσεις;

Βεβαίως και το ήξεραν από την πρώτη στιγμή που το πρότειναν. Όπως ήξεραν το γεγονός ότι, χωρίς τους δημιουργούς, των οποίων το γνήσιο περιεχόμενο χρησιμοποιείται ως “Πρώτη Ύλη” για να “εκπαιδευτούν”, τα ίδια τα μοντέλα ΤΝ δηλητηριάζονται από την ανατροφοδότηση της παραγωγής τους, αν κάποιος αποπειραθεί να χρησιμοποιήσει την ίδια τους την παραγωγή ως υλικό “εκπαίδευσης”.

Ωστόσο, ήταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν μια τακτική “Καμένης Γης” θυσιάζοντας μαζί με τα “κλικ”, το εισόδημα της θυγατρικής Google (ad revenue) και, ως παράπλευρη απώλεια, το εισόδημα των δημιουργών περιεχομένου. Η μητρική Alphabet, διέταζε τη θυγατρική της Google να κανιβαλίσει το εισόδημα των δημιουργών – αυτό που εκμεταλλευόταν μονοπωλιακά τόσα χρόνια.

Η Google ήταν έτοιμη να “ανακατευθύνει” κάθε αναζήτηση, προς έναν και μόνο προορισμό: τον εαυτό της. Από μηχανή αναζήτησης είχε μεταμορφωθεί σε πάροχο “τεχνητού” περιεχομένου. Το υπερπολυτελές νησί των ερωταπαντήσεων, μετέτρεπε όλο το υπόλοιπο διαδύκτυο, από πλευράς επισκεψιμότητας, σε ερημονήσια.

Γιατί όμως; Εκ πρώτης όψεως, είναι μια κίνηση που μοιάζει να οδηγεί στο πουθενά. Οι μηχανικοί, οι αρχιτέκτονες των αλγορίθμων, οι διευθυντές στρατηγικής, δεν είναι χαζοί – ξέρουν πολύ καλά το αντικείμενο τους. Αυτό που για κάποιον μοιάζει με καταστροφή, σε ένα περιβάλλον αδίστακτου ανταγωνισμού επενδυτικού κεφαλάιου, μπορεί να μοιάζει με μια καλά υπολογισμένη τακτική: Επανακεφαλαιοποίηση μέσω καταστροφής των παλιών μέσων παραγωγής.

Ληστεία στο Παλάτι του Πειρατή

Μαύρα σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται πάνω από το βασίλειο της πειρατείας.

Όταν βλέπουμε το επενδυτικό κεφάλαιο να “καίει” δισεκατομμύρια σε μια εταιρεία, όπως η OpenAI που όχι μόνο δεν παρουσιάζει κέρδη, αλλά υπερήφανα δημοσιοποιεί γεωμετρικά αυξανόμενες απώλειες, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως ο απώτερος στόχος είναι η δημιουργία μονοπωλίου και όχι η απλή επένδυση.

Η Alphabet, βλέποντας αυτές τις κινήσεις, ήξερε ότι δεν έχει άλλη επιλογή· έπρεπε να απαντήσει άμεσα, αλλιώς θα έχανε τα πάντα. Η OpenAI, όχι μόνο είχε καταπιεί το internet (όπως είχε κάνει παλαιότερα η Google), αλλά και όλη την πνευματική παραγωγή της ανθρωπότητας, και τώρα ήταν σε θέση να την παρέχει “αφιλοκερδώς” πίσω στους ιθαγενείς (μέχρι να γίνει μονοπώλιο).

Ήδη από τις αρχές του 2023 έβλεπαν την κίνηση στο site της Google, μαζί με την επισκεψιμότητα στους ιστότοπους, να μειώνεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Η μικρή ερευνητική εταιρεία – με λίγη βοήθεια από τους φίλους της – είχε φροντίσει να ψηφιοποιήσει τα πάντα (φανερά, κρυφά – μην κολλάμε σε λεπτομέρειες) και να τα προσφέρει στην αγορά σε μια μορφή ακαταμάχητη για τον καταναλωτή: τη δωρεάν μορφή. Ο καταναλωτής δεν έχει χρόνο να ασχολείται με λεπτές έννοιες, όπως η μοχλευμένη υποτίμηση αξίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, ή τι σημαίνει ο όρος Τεχνητή Νοημοσύνη. Ο κόσμος είχε τσιμπήσει το δόλωμα: έπαιρνε τη δωρεάν πληροφορία από το πειρατικό ChatGPT και σταμάτησε να επενδύει προσοχή (και χρήμα) στους παραδοσιακούς πειρατές, τους εμπόρους πνευματικής ιδιοκτησίας: Ιστότοποι και «προστάτες» τους, όπως η Google, έχαναν στο παιχνίδι που άλλοτε έγραφαν τους κανόνες.

Ανταγωνιστικοί όμιλοι είχαν βαλθεί να μιμηθούν την κίνηση ΜΑΤ που έκανε στο παρελθόν η ίδια η Google στις υπόλοιπες μηχανές αναζήτησης και τις υπηρεσίες email: Επενδύοντας ασύλληπτα ποσά κεφαλαίου, ήταν σε θέση να “προσφέρει” δωρεάν, δηλαδή ακραία υποκοστολογημένα υπηρεσίες, μέχρι να καταστραφεί ο ανταγωνισμός και η ίδια να γίνει μονοπώλιο.

Βέβαια, πολλοί είχαν κάνει παρόμοιες “μεγαλειώδεις” κινήσεις πριν και μετά την Google.

Αρκεί να θυμηθούμε τι έκανε το Spotify και το YouTube στους μουσικούς: Αρχικά εξολόθρευσαν τον ανταγωνισμό, μέσω της ισχύος του τεράστιου επενδυτικού κεφάλαιού για να παρέχουν υποκοστολογημένες υπηρεσίες που δήθεν ήταν βιώσιμες λόγω των διαφημιστικών εσόδων. Στη συνέχεια, όταν είχαν γίνει μονοπώλια διανομής πνευματικών δικαιωμάτων, μπορούσαν να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Και το έκαναν. Πλέον δίνουν ψίχουλα στους “δημιουργούς/παραγωγούς μουσικής” (υποδιαιρέσεις cent ανά εκατοντάδες ακροάσεις – κι αν σας αρέσει), ενώ ταυτόχρονα καθορίζουν τις τιμές των υπηρεσιών τους κατά το δοκούν.

Κανείς όμως δεν είχε τολμήσει να ληστέψει το ίδιο το σπίτι του πρώτου μεγάλου πειρατή στην εποχή της ψηφιακής πνευματικής ιδιοκτησίας – που από γκαράζ, είχε γίνει κανονικό παλάτι και ονομαζόταν όμιλος Alphabet.

Ο Κανιβαλισμός ως Λύση

Ο κανιβαλισμός δεν είναι πλέον ταμπού. Είναι η λύση.

Η Alphabet δεν είχε άλλη επιλογή. Όφειλε να κανιβαλίσει τα ίδια τα μέσα παραγωγής της, το διαφημιστικό revenue της Google μαζί με το εισόδημα των δημιουργών, πριν τα χάσει όλα από το ChatGPT. Το στρατήγημα ήταν μια καλά υπολογισμένη κίνηση. «Παράγουμε το καλύτερο πακέτο τεχητής με ό,τι μας έχει απομείνει από big data, κλείνουμε το ίντερνετ και πάμε για μονομαχία μέχρι θανάτου – που λέει ο λόγος, κανείς από μας δεν θα πεθάνει, μόνο μερικοί δημιουργοί/παραγωγοί θα ψωμολυσσάξουν».

Σε αντίθεση με το Spotify, στην περίπτωση της “Λειτουργίας AI” δεν δόθηκε ούτε ψίχουλο στους δημιουργούς. Ταυτόχρονα, αξιοποιήθηκε το νέο αποικιοκρατικό “κεκτημένο” που καθιέρωσε το οικονομικό μοντέλο της OpenAI. Παίρνουμε ό,τι γουστάρουμε από όποιον γουστάρουμε, προσφέρουμε τη μεταποιημένη πνευματική παραγωγή της ανθρωπότητας πίσω σε αυτή ως ανώτερο προϊόν (νοημοσύνη;) και τσιμπάμε τα κέρδη από τα πνευματικά δικαιώματα που δεν ανήκουν σε κανέναν, γιατί το προϊόν είναι Τ Ε Χ Ν Η Τ Ο. Γνωρίζουμε πως μόνο ένας θα μείνει όρθιος στην κούρσα της προς το μονοπώλιο εκμετάλλευσης συνδρομών “Τεχνητής” ιδιοκτησίας.

Στο κανιβαλιστικό μοντέλο παραγωγής, δεν υπάρχει αύριο. Το μόνο που Υπάρχει, είναι ένα Μεγάλο Αμετάβλητο Τώρα (ΜΑΤ) με την μορφή του quarter (του λογιστικού κύκλου τριμήνου), την εκτίναξη της αξίας μετοχών, την εξαγωγή υπεραξίας και ό,τι άλλο μπορούμε να υπολογίσουμε μέσω εφαρμοσμένων μαθηματικών. Και όταν η φούσκα ανατροφοδότησης σκάσει τι θα κάνουμε; Ε, θα βρούμε κάτι άλλο… Ένας νάρκισσος πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να εκμεταλλευτεί την αξία της εικόνας του, ακόμα κι όταν πέφτει μεσα στη λίμνη.

Τα στελέχη των επενδυτικών ομίλων και των εταιριών αισθάνονται ένα είδος αισιοδοξίας για το μέλλον. Υποτίθεται πως οφείλουν να νιώθουν έτσι. Ποιος θα πλήρωνε έναν απαισιόδοξο οικονομολόγο; Αυτή όμως η αίσθηση αισιοδοξίας δεν είναι συναισθηματικής τάξης. Αντίθετα είναι ριζωμένη σε ένα καλά κατοχυρωμένο προνόμιο στην ιδιοκτησία. Ανά πάσα στιγμή, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, μπορούν να αποσυρθούν με χρυσά οικονομικά πακέτα αποζημίωσης, στα καταφύγια τους. Υπό το πρίσμα λοιπόν αυτής της αυτοεκτίμησης, νιώθουν αισιόδοξοι να πειραματίζονται ελέυθερα με κάθε είδους μέσο παραγωγής και καταστροφής – αρκεί να υπηρετούν το Μεγάλο Αμετάβλητο Τώρα.

Για έναν στρατηγικό επενδυτή, το να αφήνει το αποτύπωμα της αποικιακής μπότας, σε κάθε έργο τέχνης ή κομμάτι γης, σε όλα τα ζώα ή τους ανθρώπους, αποτελεί δείγμα επιτυχίας της δουλειάς του. Μια δουλειά από την οποία αντλεί υπερηφάνεια και αυτοεκτίμηση. Η διατήρηση της εκμεταλλευτικής οικονομίας μέσω προνομίου, είναι ένα μέρος του παιχνιδιού – το να αφήνουν πίσω τους καμένη γη ή να γεμίζουν έναν πλανήτη με άχρηστα εργοστάσια παραγωγής θερμότητας είναι μόνο κινήσεις στο παιχνίδι. Γνωρίζουν ότι στερούν το εισόδημα από τους παραγωγούς; Βεβαίως. Απλώς πληρώνονται να το κάνουν πιο γρήγορα ή πιο αποτελεσματικά από τα αντίπαλα καρτέλ.

Το Γυμνό Γέυμα του Πολιτισμένου

Μήπως, εν τέλει, όταν κάποιος δεν μοιράζεται την ίδια αισιοδοξία για το Μεγαλείο της Τεχνητής Αποικιοκρατίας με τα στελέχη, είναι απαισιόδοξος, αντιπαραγωγικός, τεμπέλης ή ακόμα και μηδενιστής;

Η ιστορία πάντως, στατιστικά τουλάχιστον, δείχνει πως όταν κανείς μοιράζεται τα ίδια αλεξίπτωτα με τα στελέχη, μοιράζεται και την αισιοδοξία τους.

Η δημιουργία μονοπωλίων, η θέσπιση αυτοκρατοριών διά της ωμής βίας δεν είναι κάτι το ανοίκειο. Αντιθέτως, είναι μια πρακτική που προηγείται κατά μερικές χιλιετίες του χρηματιστηρίου αξιών. Είναι η ίδια η πολιτιστική λειτουργία, απέναντι στην οποία είμαστε τόσο εξοικειωμένοι που σχεδόν την παραβλέπουμε λες και είναι αυτονόητη, αυτόματη – ενίοτε προσποιούμαστε ότι είναι αόρατη, άυλη.

Αν μας έλεγε ένας αιρετός πολιτικός πως “θα κάνει τη χώρα μας μεγαλειώδη”, το πιο πιθανό είναι να υποθέσει κανείς πως περιγράφει κάτι το αισιόδοξο, το θεμιτό, το αυτονόητο. Δεν θα χάναμε χρόνο να αναρωτηθούμε ποιους όρους θέτει – τι λαμβάνεται ως προαπαιτούμενο για κάθε είδους μεγαλείο. Μήπως κάτι πρέπει να μικρύνει για να φανεί κάτι άλλο μεγάλο; Ποια είναι η σχέση του μεγαλείου με το προνόμιο; Για να είμαστε ακριβείς, πολλοί δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να κάνουν την απλή ερώτηση: Αυτό το μεγαλείο, όπως το εννοεί ο ίδιος, ταυτίζεται με το μεγαλείο όπως το εννοούν οι άνθρωποι που καλείται να εκπροσωπήσει;

Μόνον όταν εμφανιστεί κάτι που αμφισβητεί τα “κεκτημένα” μας, το μεγαλείο μιας ομάδας ή μιας συμμορίας, το προνόμιο δηλαδή, είναι σαν να ξυπνάμε για λίγο από τον πολιτιστικό λήθαργο και αρχίζουμε να μιλάμε για το τι συμβαίνει. Τα στελέχη της Alphabet, ή της Open AI δεν είναι τίποτα τέρατα ή εξαιρέσεις στον κανόνα σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Δεν διαβάζουμε την ιστορία μόνον όπως μας συμφέρει εδώ.

Αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να υποδυθεί τον ρόλο ενός μοντέλου στατιστικής πρόβλεψης, θα δούμε πως τόσο τα στελέχη των επενδυτικών ομίλων, όσο και οι δημιουργοί-παραγωγοί δεν αποκλίνουν συμπεριφορικά από τον μέσο όρο του “πολιτισμένου τύπου” ανθρώπου.

Οι πολιτισμένοι του ψηφιακού κόσμου, οι παραγωγοί-δημιουργοί – ακόμα και οι αρχαίοι πρωτο-πειρατές οι ακαδημαϊκοί – μοιάζουν τώρα καταθλιπτικοί, απαισιόδοξοι. Από έποικοι, βρέθηκαν στη θέση των ιθαγενών. Τα βάζουν με την Τεχνητή Νοημοσύνη, καταφεύγουν σε θεωρίες συνωμοσίας – τώρα που το εισόδημά τους συμπιέστηκε.

Πώς κατέληξαν οι ίδιοι να στέκονται στη λάθος μεριά του πιρουνιού ως γυμνό γέυμα, σε ένα πολιτιστικό φαγοπότι που οι ίδιοι υποστήριζαν ως σιωπηλοί παραστάτες; Μας είχαν πρήξει τα συκώτια μια ζωή με την πνευματική ιδιοκτησία. Πώς θα αποφύγουν τώρα τις δαγκωνιές από τα ζόμπι εν μέσω γιορτής;

Αλλά και τι να κάνουν; Πώς να το μαζέψουν; Ο Δυτικός Πολιτιστικός Πλούτος (Western World Wealth, WWW) διαρκώς χτίζεται πάνω στην αδίστακτη εκμετάλλευση γενεών, την πειρατεία που αφηγείται στα εγγόνια του ως ιδιοκτησία. Και δυστυχώς, οι ακαδημαικοί τουλάχιστον, το γνωρίζουν γιατί δουλειά τους είναι να στρογγυλεύουν τέτοιου είδους αφηγήματα. Τι θα κάνουν τώρα; Θα γυρίσουν την πλάτη στην πολιτιστική κληρονομιά της ιδιοκτησίας και του προνομίου, τώρα που βλέπουν σαν ζόμπι, τα ίδια τους τα εγγόνια να κανιβαλίζουν το δικό τους γερασμένο αποικιακό δέρμα;

~~

Το αποικιοκρατικό προνόμιο του “τεχνητού” πολιτισμού, δεν έχει να κάνει με κάποιο ντροπιαστικό παρελθόν ή κάποιο δυστοπικό μέλλον. Είναι ένα εξακολουθητικό, ατάραχο, Μεγάλο Αμετάβλητο Τώρα, όπου η ποιότητα δεν αλλάζει ούτε μεταβάλλεται. Η αδίστακτη εκμετάλλευση, η ωμή βία, αλλάζει μορφή, σχήμα, χρώμα και διαστάσεις. Δε θα έπρεπε να προκαλεί σε κανέναν έκπληξη το πόσο τυφλή είναι η κάθε γενιά απέναντι στις μορφές βίας που η ίδια παράγει.