Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η ανάδυση της φυσικής γλώσσας δεν είναι παράγωγο συνειδητής δραστηριότητας. Αντίθετα η συνειδητή δραστηριότητα μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτή ως ένα υποπροϊόν προσαρμογής ενός νεαρού εγκεφάλου στον πληροφοριακό κώδικα μιας φυσικής γλώσσας.
Ο ζωικός ύστατος εγκέφαλος αναδύεται πολλαπλασιάζοντας σήματα, ωσότου αλλάξει την ίδια την φυσική του διαμόρφωση. Κάθε ζωικός εγκέφαλος τείνει να ομοιάσει προς συγκεκριμένα επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Ο ύστατος ιστός είναι ο εκθέτης-πολλαπλασιαστής της πληροφορίας – σαν μια καλή κεραία που βελτιώνει την απόδοσή της ως προς το σήμα, δίχως να είναι η ίδια φυσικός φορέας του σήματος.
Όσο ακριβή και λεπτοκαμωμένα όργανα κι αν κατασκευάσουμε, δε θα δούμε, ούτε την πληροφορία, ούτε την “νοημοσύνη” εντός του ύστατου ζωικού εγκεφάλου. Αυτό που θα δούμε όλο κάτι θα θυμίζει, μα δεν θα ταυτοποιείται με κάτι σαφές. Εκτός κι αν η φαντασία μας οργιάζει και παρουσιάζουμε επεξεργασμένες εικόνες ηλεκροεγκεφαλογραφημάτων που υποτίθεται πως αντιστοιχούν στην δραστηριότητα του εγκεφάλου υπό το “άκουσμα” λαϊκιστικών ασμάτων τύπου Πινκ-Φλόιντ – για να δείξουμε πως κάτι κάναμε! Οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τα ευρήματα έρευνών που σχετίζονται με την καταγραφή της δραστηριότητα του ζωικού εγκεφάλου – στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται μια κατάφορη λήψη ζητουμένου – πράγμα που ουδεμία σχέση έχει με επιστήμη. Πέρα όμως από τα καραγκιοζιλίκια που πλασάρονται για επιστημονικά νέα, η θεωρία της ταυτότητας των νευροεπιστημών (λειτουργισμός) δεν ήταν μια πλήρης αστοχία. Είχε σωστή στόχευση προς την αντίστροφη κατεύθυνση. Αν είχε νόημα ο όρος “τοπολογία της συνείδησης”, οι υποψήφιοι μικροί εξερευνητές θα έπρεπε να ξεκινήσουν το ταξίδι κάπου ανάμεσα στο “εκτός” του εγκεφάλου και “εντός” της γλωσσικής πληροφορίας. Καλό θα ήταν οι βιολόγοι να μην ασχολούνται λιγότερο με τα πανάκριβα μηχανήματα τους και περισσότερο με τη λογοτεχνία. Ακούγεται εξωφρενικό για την κοινή λογική αλλά πιο πιθανό είναι να βρούμε εγκεφάλους στο διάστημα παρά μέσα σε κρανία. Ο ζωικός εγκέφαλος θα συνεχίσει να “κρύβεται” από εμάς πίσω από μια άμορφη μάζα των προκαταλήψεών μας. Την ίδια στιγμή η γλωσσική πληροφορία θα τον πολλαπλασιάζει και θα τον μεταθέτει χρονικά κάπου αλλού.
Με όρους πληροφορίας, η φυσική γλώσσα είναι ικανή συνθήκη για να αλλάζει τη σύσταση γενετικών μεταδομών, με τον πιο οικονομικό τρόπο.
Η λεπτή πληροφορία διαπερνά τον διασπασμένο μακρό-κοσμο πολλαπλασιάζοντας την τραχεία φυσιολογία ύστατου ιστού, ο οποίος με τη σειρά του αναδύεται ως φορέας ανταπόδωσης. Ο ιστός αυτός, βέβαια, δεν έχει ιδέα για το ρόλο του. Είναι το μέσον που ούτε γνωρίζει, ούτε μαθαίνει. Η γλωσσική οικονομία εμπεριέχει την ανάδυση της συνείδησης ως ικανή συνθήκη για την διαβίβαση της πληροφορίας από το ασυνείδητο.
Πιο ειδικά, στον ιστορικό άνθρωπο: Οι συνθετικές ανθρώπινες γλώσσες επισημαίνουν (πολλαπλασιάζουν) τμήματα ασήμαντης, επί μέρους πληροφορίας – τέτοιας που, ούτε νόημα έχει έξω από τα στενά πλαίσια της ανθρώπινης κοινωνικής συνείδησης, ούτε είναι ικανή να διαμορφώσει την χρονική πραγματικότητα. Με λίγα λόγια, η συνειδητή γνώση του ανθρώπινου ατόμου, στο βαθμό που αυτή εκφράζεται με μεταγλωσσικούς τύπους, αναφέρεται σε κατακερματισμένες υποπεριπτώσεις που συμπαρασύρει η φυσική γλώσσα. Οι ερμηνευτικές αυτές συνθέσεις αντιστοιχούν σε διαμορφώσεις της επιφάνειας ενός ύστατου εγκεφάλου απομονωμένου από το περιβάλλον του νεαρού εγκεφάλου (συνδετικού/πληροφοριακού). Δεν μας λένε και πολλά για την ίδια την πληροφορία, αλλά δηλώνουν επίμονα πώς ένα δίκτυο από κεραίες δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ποιος μιλά και τι λέει.Ο νεαρός/πληροφοριακός εγκέφαλος ανα-παράγεται σε φυσική γλώσσα στο παρελθόν τόσο όσο και στο μέλλον. Αναδύται, ως η αναγκάια συνθήκη, για να υλοποιήσει την λεπτή πληροφορία που δεν είναι τίποτε άλλο από μια δεδομένη φυσική γλώσσα. Ως φυσική γλώσσα δεν εννοούμε την ζωική ομιλία αλλά έναν διαχρονικό σχεσιακό κώδικα σχηματισμού ειδών. Θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί μια τέτοια γλώσσα να αναδιατάσσει την κοσμίκή συνείδηση σε μια σούπα στοιχειωδών σωματιδίων.