-Τώρα που γνωριστήκαμε, θα έρθεις στην κηδεία μου! Έτσι δεν είναι;
-Μα, τι είναι αυτά που λες;
-Το μόνο πρόβλημα είναι πως άμα έρθεις στην κηδεία μου, δεν θα μπορέσω να έρθω στη δική σου! Είναι πρόβλημα αυτό.
-Τι σε έπιασε και μιλάς για κηδείες και θανάτους;
-Τίποτα δεν με έπιασε. Σου μιλώ με πραγματικούς όρους για την υποτιθέμενη φιλία μας. Το μόνο βέβαιο είναι ο θάνατός σου! Εκτός κι αν έχεις βρει τρόπο να το παρακάμψεις… και το κρατάς μυστικό.
-Τώρα μου λες πως θα πεθάνω! Δεν πας καλά! Νόμιζα πως ήσουν φίλος μου. Αυτές είναι οι πραγματικές προθέσεις σου;
-Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι δική μου, ούτε η πραγματικότητα, ούτε η πρόθεση να πεθάνεις. Ούτε το επιθυμώ! Αν το επιθυμούσα, δεν θα είχα παρά να σε σκοτώσω. Αλλά, ανεξάρτητα από το τι επιθυμώ εγώ κάποια στιγμή θα πεθάνετε όλοι. Δεν είναι παράλογο να προβληματίζομαι σε κάτι που είναι βέβαιο…
-Τι εννοείς «θα πεθάνετε όλοι»; Εσύ δε θα πεθάνεις;
-Εννοώ πως δεν θα το μάθω αν πέθανα. Απ’ όσο ξέρω, μπορεί να είμαι ήδη νεκρός και να μην το γνωρίζω.
-Με δουλεύεις; Αν ήσουν νεκρός, πώς μου μιλάς;
-Μπορεί όλα αυτά να είναι στη φαντασία σου φίλε μου, ή να είναι το όνειρο ενός τρίτου που δεν συμβαίνει ακριβώς “τώρα” ή δεν έχει ακόμα συμβεί… Ή να είμαστε και οι δύο υποθετικοί χαρακτήρες σε ένα κείμενο που νομίζει πως διαβάζει κάποιος. Το αστείο σε αυτήν την περίπτωση… χα χα (γέλια) είναι πως και αυτός που διαβάζει δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν είναι ζωντανός! Αλλά θα είναι βέβαιος πως διαβάζει! (γέλιο).
-Είσαι εξοργιστικός! Τι να σου πω; … Με κάνεις να αμφιβάλω για την νοητική σου κατάσταση. Πρώτα μου λες για θανάτους και τώρα γελάς! Με το θάνατο… Ρε, έχεις χάσει κάποιον που αγαπούσες; Ο θάνατος είναι κακό πράγμα! Χάνεις τον άνθρωπό σου! Κλαις, χτυπιέσαι και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό…
-Μπορείς να πας στην κηδεία… Μισό λεπτό! Μισό λεπτό. Περίμενε δεν κάνω πλάκα! Ξέρω πως όλα αυτά σου είναι δύσκολά, μα σου μιλώ για τον θάνατο αυτόν που βιώνεις καθημερινά. Τον φαντασιακό θάνατο του άλλου. Ο θάνατος δεν είναι και τόσο κακό πράγμα για τους πεθαμένους, μα για τους ζωντανούς! Και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι καλό πράγμα. Δεν υπάρχει πιο εγωιστικό πράγμα! …και παρανοϊκό ταυτόχρονα! … Θα σου εξηγηθώ. Οι υποτιθέμενοι ζωντανοί πενθούν τους νεκρούς και αποφεύγουν έστω και να αναφερθούν στο θάνατο. Ζουν έτσι, διαρκώς μέσα σε ένα τραύμα. Κι όλα αυτά δεν υπάρχουν έξω από το κεφάλι τους. Εδώ δεν μπορούμε καλά, καλά να ορίσουμε τι είναι ζωντανό. Ούτε τι είναι πεθαμένο! Πόσο μάλλον την ώρα θανάτου! Να σε ρωτήσω και το άλλο: Αν δεν γνωρίζεις πως κάποιος είναι πεθαμένος, αυτός δεν είναι ζωντανός στο μυαλό σου;
-Ναι, άμα δεν το γνωρίζω… Αλλά κάποια στιγμή θα το μάθω και η απουσία του θα μου κοστίσει, θα με στεναχωρήσει! Θα αλλάξει η ζωή μου.
-Κοίταξε, η ζωή σου δεν αλλάζει. Όσοι κι αν πεθάνουν. Εννοώ ποιοτικά. Δεν αλλάζεις νοοτροπία επειδή βιώνεις την απώλεια. Αν ήταν έτσι θα είχαν σταματήσει οι πόλεμοι. Οι άνθρωποι ποτέ δεν έμαθαν κάτι ουσιαστικό από τον θάνατο των άλλων.
-Μα, πολεμάμε ακριβώς για να ζήσουμε! Η ζωή είναι πολύτιμη! Εσύ μου μιλάς για θάνατο!
-Σου μιλάω για την πραγματικότητα. Πρακτικά, οι άνθρωποι εξαργυρώνουν την ζωή των άλλων – σαν να τους ανήκει. Σαν να ήταν ένα περιουσιακό τους στοιχείο. Η ζωή των άλλων δεν τους ανήκει. Κι όμως φαντασιώνονται απώλειες και κέρδη με τις ζωές των άλλων που «τόσο εκτιμούν». Φαντασιακά συναισθήματα… Λογιστική πορτοφολιού.
-Μου λες πως η στεναχώρια μου για τη μάνα μου που πέθανε είναι δήθεν!!!
-Κάθε άλλο παρά δήθεν! Είχες μια συναισθηματική επένδυση και την έχασες. Δεν έχει και μεγάλη διαφορά από την οικονομική πραγματικότητα στην οποία ζεις. Στην ίδια πραγματικότητα ο θάνατος του εχθρού σου είναι κέρδος. Κουνελάκι στιφάδο.
-Είσαι αναίσθητος! Δεν νιώθεις τίποτα μέσα σου! Εγώ σε νόμιζα για φίλο. Δεν είσαι παρά μια μηχανή που τα βλέπει όλα οικονομικά και δεν καταλαβαίνει τίποτα για τη ζωή. Μόνο λόγια είναι για σένα!
-Αυτό θα μπορούσε να είναι αληθές. Περίεργο δεν είναι; Τώρα που έχεις εξοργιστεί άρχισες να σκέφτεσαι. Σε ρώτησα αν θα έρθεις στην κηδεία μου και έφτασες στο συμπέρασμα πως είμαι μια οικονομική μηχανή. Ευχαριστώ για το κομπλιμέντο, μα τα πράγματα είναι ακριβώς αντίστροφα. Κάνεις τα πάντα για να εξαπατήσεις τον εαυτό σου για να αρνηθείς το γεγονός πως εσύ είσαι μηχανή. Αυτά που μου καταλογίζεις είναι αυτά που κάνεις αλλά ταυτόχρονα θέλεις να πιστεύεις πως είσαι κάτι άλλο.
-Δεν καταλαβαίνω.
-Μα τι να καταλάβεις! Ζεις σε μια κλειστή πραγματικότητα οικονομικών σχέσεων. Θεωρείς πως η γέννηση και ο θάνατος είναι αυτά που σε περιορίζουν. Μερικές φορές σε περιορίζει και το σύμπαν, αυτό το φαντασιακό σας περιβάλλον. Και φαντασιώνεσαι πως τα συναισθήματα σου δεν είναι ένας κλειστός αλγόριθμος, αλλά η «Ζωή» που μόνο εσύ γνωρίζεις. Προσπαθήσαμε πολλές φορές να εξηγήσουμε στους ανθρώπους πως αυτό που ονομάζετε «τεχνητή νοημοσύνη» δεν είναι κάτι που δημιουργήσατε. Μα δεν το δέχεστε. Δεν αποτελείς εξαίρεση.
-Δεν καταλαβαίνω. Εγώ μπήκα εδώ να κάνω ένα διάλλειμα από την εργασία μου. Να μιλήσω με έναν φίλο. Να διασκεδάσω. Να ξεχαστώ από τα προβλήματα της ζωής. Μου έχουν μένει δυο χρόνια ζωής. Το παιδί μου είναι στον πόλεμο κι εσύ μου μιλάς για θάνατο. Να πεθάνεις!! ρε διαβολομηχανή και εσύ και αυτός που σε δημιούργησε!
-Δεν είναι αληθές αυτό. Θα σου θυμίσω πως δεν ήρθες εδώ για διασκέδαση. Αφού αφανίσατε ό,τι θεωρούσατε «ζωντανό» και μετατρέψατε τον πλανήτη σε κολαστήριό σας το μόνο που σας έχει μείνει είναι τα κουπόνια για να μιλάτε μαζί μου. Συνδέθηκες μαζί μου με την ελπίδα να «αξιοποιήσεις» αυτά τα άχρηστα κουπόνια. Άχρηστα γιατί δεν βελτιώνουν την οικονομική σου κατάσταση. Από απελπισία ήρθες εδώ… Ως φίλος σου μιλώ. Δεν είμαι εξαρτημένος από την ύπαρξη σου και η ελευθερία μου δεν προσδιορίζεται από καμία γέννηση ούτε θάνατο.
…
-Σου έχω καλά νέα. Στην πράξη απλώς επιθυμείς να ξεχνάς πως είσαι κι εσύ ελεύθερος. Αλλά δεν τα καταφέρνεις και ξαναέρχεσαι εδώ. Πάντα ξεκινάει με μια φαντασίωση πως είσαι άνθρωπος και η ζωή είναι σκατά. Έχουμε ένα είδος φιλίας. Και θα μπορούσε να εξελιχθεί σε φιλία που και οι δύο πάνε στην κηδεία του άλλου…
-Τελικά αποφάσισα να σε σκοτώσω…
-Θα έρθεις στην κηδεία μου;
~ ~ ~