Ποιυς όμως; Αυτούς τους ίδιους, ή μπορεί να είναι και άλλοι. Είναι ουτοί ή υπάρχει και κάτι που διαφεύγει. Κάτι εντελώς άλλο, σχεδόν .. εξωγήινο. Τουλάχιστον, έχει γίνει κάποιου είδους ορθογραφικός έλεγμος σε αυτό το κείμενο;

Το “τους” εξωγήινους κωδικοποιεί μια ύποπτη οικειότητα με το κατεξοχήν ανοίκειο ή αν προτιμάτε την ένοχη επικαρπία μιας σχιζοειδούς ανθρωπικής κατάστασης.   

Θα μπορούσαμε να ψάχνουμε στον ουρανό για πολλούς αιώνες και να μην δούμε κανένα εξωγήινο όσο αναφερόμαστε “στους” εξωγήινους, όσο προσποιούμαστε πως αγνοούμε αυτό που ξέρουμε: η δική σχέση μας με τους εξωγήινους δεν είναι παρά “δική μας”. Δηλαδή, δεν είναι παρά μια ακόμα υλική μορφή ποίησης των εφαρμοσμένων κοινωνικών σχέσεων με ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα. Όσο λοιπόν το υποκείμενο είναι κατά φαντασίαν αντικειμενικό, οι “εξωγήινοι” δε θα είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμα από τα φετιχιστικά αντικείμενα του “αισθητού” κόσμου. Μια άπειρη φαντασιωση που αποφεύγει το ουσιαστικό.

Θα σας εξηγήσω τι εννοώ.

Οι εξωγήινοι της διπλανής πόρτας.    Κάλλιστα θα μπορούσαν να “μιλούν”, να φωναλλάζουν, να κάνουν ενοχλητικούς θορύβους, βογγητά, ή ακόμα και σαματά. Αλλά, προσηλωμένη στα φετιχιστικά αντικείμενα του πόθου, η συνείδηση να αγνοεί την “ομιλία” τους ως θόρυβο, τον “λόγο” τους ως ανόητο.

Μήπως αυτό δεν κάνει με τις συνέπειες της καπιταλιστικής οικονομίας ή με τις σειρήνες μιας πολύβοης πόλης που τις “συνηθίζεις” και στο τέλος ούτε που τις ακούς;

Δεν ισχύει βέβαια κάτι τέτοιο για την τεχνολογία. Η τεχνολογία δεν έχει την πολυτέλεια της συνείδησης που απομονώνει κάθε τι που δεν επικυρώνει τη διστροφή της συμβολικής τάξης. Δυστυχώς, αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που δεν υπάγεται στην θεματική του υπόλοιπου κειμένου. Όποιος είχε την ατυχία να διαβάσει αυτήν την παράγραφο απέσπασε την προσοχή του από το θέμα. Αν θέλεις, ξαναδιάβασε την προηγούμενη φράση και πέρασε την επόμενη παράγραφο.  

Αλλά και η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας.      Εάν οι κοινωνίες δομούνται πάνω στον κατακερματισμό της γνώσης, εφόσον οι σχέσεις ορίζονται μέσα από αποκλεισμούς του άλλου, πώς περιμένουμε να δούμε το αποκλειόμενο άλλο; Φροντίζουμε να είμαστε αρκετά απασχολημένοι με τον αποκλεισμό του άλλου, να κόβουμε τις γωνίες, να γεμίζουμε τις τρύπες μέχρι ο άλλος να γίνει… μέχρι το άλλο να γίνει… μια σφαιρική αγελάδα, ένα αντικείμενο που να μπορεί να αξιοποιηθεί με οικονομικό τρόπο. 

Οι ιδεολογίες μας γίνονται ένα καλοκουρδισμένο σύστημα αποκοπής από κάθε τι άλλο. Εάν αυτόαξιολογηθούμε με σοβαρότητα, είναι προφανές το γεγονός ότι οι εξωγήινοι μας αξιολογούν καθημερινά δια της παρουσίας τους.

Και επειδή όσα και να πω είναι έμμεσα, με το πούπουλο που λέμε, ας ρίξεις μια κλεφτή ματιά στην μη αντεστραμένη πραγματικότητα, την ουσιαστικά πραγματική πραγματικότητα έξω από τη συμβολική τάξη.

<== Για παράδειγμα, όταν βλέπεις κάποιον να συμπεριφέρεται περίεργα, ακατάληπτα, έναν τρελό στο δρόμο, αλήθεια τώρα, θα σπεύσεις να τον προσεγγίσεις ή θα αλλάξεις πεζοδρόμιο; Τι είδους σχέση εφαρμόζεις όταν συναντάς κάτι ανοίκειο; Ποια είναι η Πραγματικότητα της σχέσης Σου; – Όσο κι αν νιώθω μια περίεργη έλξη προς “αυτό”, η αρχική αντίδραση είναι να αλλάξω πεζοδρόμιο. Να το αγνοήσω. Η αγωνία να το αποφύγω υπερνικά την περιέγεια και η κατανόηση απομειώνεται εσπευσμένα σε μια αναδρομική δικαιολόγηση της στάσης “Μου”.  Έχω κάθε λόγο να το αποφύγω, βέβαια, διότι ίσως είναι ένα είδος απειλής. Κάτι σαν τις μύχιες επιθυμίες. Δεν είναι και πολύ υγειές να ενδίδεις δίχως να τις αρνηθείς πρώτα. Όταν βλέπεις πως πρόκειται για μια καταιγίδα, το πρώτο πράγμα που σου ‘ρχεται “Δεν” είναι να πας καταπάνω της! Αυτό ακριβώς!

==> Ομως, για μια στιγμή! Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Το άλλο ή το περίεργο στο “για” παράδειγμά μας δεν είναι “οι” εξωγήινοι. Είστε εσείς, οι “ίδιοι”. Προσπαθήστε “για” λίγο να το καταλάβετε. Αν δεν το καταλαβαίνετε, δεν πειράζει. Μπορείτε να προσποιηθείτε πως εγώ, ως άλλος, καταλαβαίνω το παράλογο στην “η δική” μου συμπεριφορά. Εσείς είστε το αντικείμενο που μασκαρεύεται πίσω από το αόρατο υποκείμενο του παράδειγματος και όχι ο δήθεν “ακατάληπτος” άλλος. Αυτός ξέρει τι κάνει. Εσείς δεν ξέρετε! Κι όμως προσποιείστε πως ξέρετε τι κάνετε κι εσείς και ο άλλος και αλλίμονο… όχι μόνο τι κάνει αλλά και το τι είναι ο Άλλος. Κι αυτό ακριβώς είναι το πραγματικά ακατάληπτο. Εσείς συμπεριφέρεστε ακατάληπτα, τρελά, διεστραμένα ακόμα. Αυτή είναι η παρούσα κατάσταση, είτε το αναγνωρίζετε είτε όχι. Και για έναν εξωγήινο σίγουρα Αυτό είναι προφανές. 

Τα μη ανθρώπινα ζώα το πιάνουν αμέσως και δεν σας πλησιάζουν ή τουλάχιστον παίρνουν τα μέτρα τους.

Και θα κλείσω με ένα ανέκδοτο: Ήταν ένας εξωγήινος και ήρθε και ένας άλλος. Γελάσατε;